"Hafi" terimi, tasavvufta sık kullanılan bir terimdir. "Hafi" kelimesi, Arapça kökenli bir kelime olup, "gizli", "içten", "derinden", "sessiz" gibi anlamlara gelir.

Tasavuf geleneğinde "hafi", insanın iç dünyasında gerçekleştirdiği zikir, fikir, dua gibi ibadetlerin, gösterişsiz bir şekilde, sessiz sedasız ve içtenlikle yapılanları ifade eder. Bu bağlamda, hafi ibadetler, dış dünyadan soyutlanarak, sadece Allah'ın huzurunda gerçekleştirilir.

Tasavuf düşüncesinde, hafi ibadetlerin önemi büyüktür. İçten ve gizli yapılan bu ibadetler, insanın iç dünyasını güçlendirir, nefis terbiyesine yardımcı olur ve Allah'a yakınlaşmayı sağlar. Hafi ibadetler, sadece dünya hayatı için değil, aynı zamanda ahiret hayatı için de büyük önem taşır. Çünkü insan, bu dünya hayatında yaptığı işlerin karşılığını ahirette görecektir.

Tasavuf geleneğinde, "hafi" kavramı, dış dünyaya çok fazla önem verilmemesi gerektiği fikriyle de ilişkilendirilir. İnsan, dünyevi arzularından arınarak, iç dünyasındaki gizli hazineyi keşfetmeye çalışmalı ve bu sayede Allah'a yaklaşmalıdır.